یک روز دکتر مصباح‌زاده مدیر روزنامه کیهان من را به دفترش خواست و گفت: تو دبیر سرویس حوادث هستی و چندبار قاتلان را شناسایی و به کارآگاهان جنایی معرفی کرده‌ای. حالا از تو می‌خواهم ضمن تحقیق، مأمور مخفی ساواک را در مؤسسه کیهان شناسایی کنی تا بچه‌ها در گفت‌وگوهای خصوصی‌شان مراقب حضور او در جمع‌شان باشند.
یک هفته پس از این دستور بود که به دیدن مدیر روزنامه رفتم و با هیجان خاصی گفتم: -‌ آقای دکتر بالاخره توانستم مأمور ساواک را در تحریریه کیهان شناسایی کنم. همین فرد است که با گزارش‌هایش به ساواک باعث احضار چند نفر از خبرنگاران‌مان به خانه شماره 10 شده است.
«توضیح اینکه خانه شماره 10 شعبه‌ای از ساواک بود که در آن بازپرسان امنیتی به احضار و بازجویی از خبرنگاران می‌پرداختند»

مدیر روزنامه به‌خاطر شناسایی مأمور ساواک در تحریریه کیهان تشویقم کرد و دو سکه طلا به‌عنوان «دست‌خوش» به من داد و مشغول کارش شد. چند لحظه بعد سربلند کرد و پرسید: چرا ایستاده‌ای؟ با تعجب گفتم: آقای دکتر چرا دستور نمی‌دهید از روزنامه اخراجش کنند؟
دکتر لبخندی معنی دار زد و گفت: حالا که خبرچین ساواک را شناسایی کرده‌اید چرا از روزنامه بیرونش کنیم. کم عقلی نکن پسر با اخراج‌اش، مأموری دیگر می‌فرستند که نمی‌شناسید اما حالا که خبرچین ساواک را شناسایی کرده‌ای فقط سعی کنید در حضورش حرفی درباره رژیم نزنید. اینجوری بهتر نیست؟