آذرقلم: رانت، ویژه خواری، ژن خوب، تبعیض، از ما بهتران و… واژه های مشمئز کننده این روزهای کشور در حوزه های مختلف سیاسی و اقتصادی و ورزشی است. اما چندش آورتر از این اعمال، افتخار به مدیریت این چنینی است. مدیریتی که جز نوک بینی خود و بادمجان دور قابچین های دور و برش، چیزی را نمی بیند.
به گزارش آذرقلم، اخیرا وزیر ورزش فرموده اند که در بحث مالکیت دو تیم سرخابی پایتخت چیزی کم نگذاشته اند و امکانات برابری را از نظر تجهیزات فنی، سرمربی خارجی و… در اختیار این دو تیم گذاشته اند. ایشان اظهار خوشحالی کرده اند که این دو تیم قهرمان دو جام فوتبالی کشور شده اند و هر دو باشگاه در جمع هشت تیم برتر آسیا قرار گرفته اند.
آقای وزیر که ورزش به قهقرا رفته ایران در زمان صدارت خویش را با عوام فریبی و حرکات این چنینی ماست مالی می کند، بایستی پاسخگوی بسیاری از معضلات ورزشی کشور اعم از کمبود تجهیزات ورزشی در استانهای محروم، خروج ورزشکاران ایرانی از ایران و اخذ تابعیت کشورهای دیگر، عدم موفقیت تیم ملی فوتبال و…باشند.
آقای وزیر یا نمی داند و یا خودش را به بی اطلاعی و تغافل زده است؛ زمانی که بودجه بیت المال را صرف شهرت بازی خود و تیم داری در پایتخت می کند، هیچ کدام از جوانان و فوتبال دوستان بلوچستانی و ایلامی و بجنوردی و… درکی از هیجان ورزش بخصوص فوتبال ندارند.
آقای وزیر باید بداند که استان سیستان و بلوچستان در هیچ یک از لیگ های برتر تا دسته سوم فوتبال کشور، نماینده ای ندارد. یا استان ایلام که فوتبال مستعدش در اثر همین سوء مدیریت ها مرده است.
آقای وزیر ولی می داند که روزگاری تراکتور آذربایجان که ابزار نشاط اجتماعی چندین میلیون جوان ترک در سرتاسر ایران است، با بی مهری تمام مسئولان دولتی لنگ چندرغاز مبلغ قرارداد بازیکنان خارجی مانده و یک سال تمام محروم از جذب بازیکن شد. آقای وزیر بهتر از هر کس دیگری از وضعیت تراکتور خبر داشت ولی چون شور و نشاط اجتماعی جوانان تبریز و آذربایجان برای او اهمیتی نداشت، پیگیر حل این معضلات نبود.
آنچه که برای ایشان و فدراسیون تحت امر این وزارت مهم و حیاتی بود، پرداخت بدهی انباشته 15 ساله در دو باشگاه تهرانی بود که بدون کوچکترین تسویه حسابی، خطاهای مدیران دولتی خودشان را پاک کردند.
آقای وزیر، فأین تذهبون؟
فوتبال ایران تنها منحصر به تهران و پایتخت نیست که برای خرج بیت المال در این دو باشگاه سر از پا نمی شناسید. این دو باشگاه کدام خدمت را به فوتبال ملی کرده اند؟ جز ترویج بی فرهنگی، آبروریزی ملی و ناهنجاریهای سکوهای آزادی ؟!
فوتبال ایران را بایستی در کوچه پس کوچه های آبادان، انزلی، اردبیل و تبریز… جستجو کرد. مناطق محرومی که به واسطه دوری از مرکز سهمی از سفره بیت المال وزارت ورزش ندارند، یا اگر داشته باشند، چند تیر و تخته موجود در پارکها را شامل می شود. جایی که قایقران ها، عابدزاده ها، علی دایی ها و… زیر بار گران محرومیت استعدادشان شکوفا می شود. شاید اگر یک صدم توجهات به سرخابیها به این مناطق بود، صدها بازیکن در سطح افراد نامبرده داشتیم.
وقتی صادق زیباکلام از شکست تیم ملی ایران اظهار خوشحالی می کند، با خودمان می گوییم عجب آدمی است که با باخت تیم ملی کشورش سر از پا نمی شناسد، ولی با مصاحبه آقای وزیر و بروز تفکر عریان پایتخت پرستی ایشان، به صادق زیباکلام و امثال صادق زیباکلام حق می دهم که با ناکامی تیم های تحت مدیریت امثال وزیر محترم ورزش، خوشحال باشند. این فوتبال اگر تعلیق شود، خوشحال خواهیم شد، چرا که تمام هزینه ها برای سرخابی های تهران است و بود و نبود آن برای تبریز و اصفهان و اهواز و زاهدان و ایلام و …. فرقی ندارد.
این فوتبال با این هزینه های سرسام آورخرج شده از بیت المال، ارمغانی جز شکست و حذف زودهنگام از تورنمنت های حرفه ای ندارد و چه بهتر که این هزینه ها به جای فوتبال سرخابی، در تولید و صنعت استانهای محروم به کار گرفته شود.
آقای وزیر یا این موارد را نمی داند و یا نمی خواهد که بداند، ولی در هر دو صورت ممکن، مقصر است و مستوجب استیضاح!
