آذرقلم: این روزها، کشور در شرایط ویژهای قرار دارد که هم میتوان آنرا به یک همبستگی اجتماعی و ملی بازدارنده تبدیل کرد و هم اگر کار در اختیار افراطیون و جریان انحرافی باشد، میتوانند آنرا به آفتی برای تفرقه و تقابل تبدیل نمایند.
روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: حال که دشمن تا بن دندان مسلح، عملاً با ترور شهید قاسم سلیمانی، دشمنی را به حد اعلا رسانده است، اگر حرکتی در جهت لطمه به وحدت مردم و یکپارچگی جامعه انجام شود یک خیانت بزرگ و نابخشودنی و بنیانکن، محسوب میشود. اکنون رسالت بزرگ متولیان نظام و مسئولان بخشهای مختلف حاکمیت اینست که این تهدید را تبدیل به یک فرصت طلایی نمایند.
متاسفانه باید گفت آنچه پس از حادثه در رسانه ملی و میزگردهای آن و همچنین رسانههای آنچنینی و فضای مجازی، بطور اجمال ملاحظه میگردد نهتنها در جهت فرصتسازی و واقعگرایی و دشمنشناسی نیست بلکه همان رویه ناپسند ایجاد تقابل و تقسیم مردم به خودی و بیگانهپرست، دنبال میشود. اینکه از احساسات تند و برافروخته برخی استفاده شود و مذاکرهکنندگان با آمریکا از سال 92 تاکنون و برجام در کنار ترامپ قرار داده شوند و یا مردم معترضی که به ستوه آمده از وضعیت معیشتی خود و بیتوجهی و عدم تدبیر مسئولان به خیابان آمدند در صف مخالفان امثال سلیمانی عزیز قرار داده شوند به کرات طعنه و توهین نثار این مردم بشود که اگر سلیمانی و دیگر مدافعان حرم نبودند حالا داعش با شما در داخل خانههایتان چه و چه میکرد، به نفع کیست؟
آیا روح آن سردار شهید که محبوب دل قاطبه این ملت است اینگونه رفتار را میپسندد و از آن راضی است؟ او که وقتی جریان انحصار میخواست در مقابل وزیر خارجه قرارش دهد، خود برخاست و به دفتر کار آقای ظریف رفت تا این سیاهکاریها را زیرپا بگذارد، قطعاً راضی نیست که واقعه شهادت او را گروهی بنام خود و اهداف سیاسی ایشان مصادره نمایند.
باید دلسوزان نظام از این حرکت انحرافی و تخریبی با قاطعیت جلوگیری کنند و اگر قرار است دشمن را سرجایش نشاند و از آتشافروزیهای او جلوگیری کرد، راهش شعارهای احساسی دادن و متهم کردن دوستان انقلاب و نظام نیست. اگر اینگونه رویکردها اجازه جولان دادن داشته باشند، روز بروز از خیل نظامگرایان و سرمایه اصلی و پشتوانه اقتدار کشور کاسته میشود آن هم در آستانه برگزاری انتخاباتی که نظرسنجیها خبرهای خوبی از تمایل مردم به شرکت در آن نمیدهند.
پس تا زمان باقی است، خطاها را باید جبران کرد به نحوی که از مراسم تشییع در مشهد و تهران و کرمان، فقط و فقط شعارها و سخنان وحدتآفرین بگوش برسد تا بتوان از این گردنه سخت تاریخی عبور کرد.
