[vc_row][vc_column][vc_column_text]آذرقلم: از روز چهاردهم مهر امسال که اعتراضات کارگریِ آذربایجان شرقی به عدم اجرای طرح طبقه بندی مشاغل، از اعتصاب کارگران مجتمع مس سونگون ورزقان کلید زده شد تا همین چهارشنبۀ هفته گذشته، بیست وششم آبان که کارگران شرکت خدمات صنعتی تراکتورسازی تبریز دقیقاً به همین دلیل دست به اعتصاب زدند، یک ماه و اندی می گذرد و به غیر از اعتراض های صنفی در 2 مجموعۀ مورد اشاره، آذربایجان شرقی شاهد 4 تجمع و اعتصابِ مشابه در 4 شرکت و کارخانۀ دیگر بوده است اما تنها کاری که مسئولان محلی در مواجهه با مطالبه گری کارگران این 6 بنگاه اقتصادی داشته اند، تشکیل جلساتِ موردی برای حل مشکل برخی از آنها بوده است.
در این میان، ناظرانِ مسایل کارگری و فعالان این حوزه می پرسند چرا مسئولان استان برای حل یکسرۀ این «مشکلِ واحد»، اقدامی نمی کنند؟ چرا منتظر وقوع بحران تازه و سپس علاج آن هستند؟ بعد از اعتصاب کارگران پیمانکاری مجتمع مس سونگون ورزقان در ماه مهر امسال، کارگران شرکت آهن آجین شاغل در پروژه هیپ لیچینگ معدن مس سونگون، کارکنان شرکتی مخابرات آذربایجان شرقی، کارگران کارخانه ایران خودرو تبریز، کارگران شرکت موتورسازان تراکتورسازی تبریز و کارگران شرکت ماشین آلات صنعتی تراکتورسازی تبریز در طول ماه آبانِ سالجاری دست به اعتصاب یا تجمع اعتراضی زدند که اصلی ترین مطالبه همۀ آنان، اجرای طرح طبقه بندی مشاغل بود.
منظور از طرح طبقه بندی مشاغل مشمول قانون کار این است که کارکنان با رعایت شرایط پیش بینی شده در شناسنامه شغلی، از گروه، مزد شغل و مزد سنوات برخوردار می شوند. بر اساس قانون، کارگاه هایی که به حد نصاب 50 نفر کارگر یا بیش از آن می رسند مشمول اجرای این طرح می شوند. هدف اصلی قانونگذار از طراحی طبقه بندی مشاغل، جلوگیری از بهره کشی از کارگران بوده است. در این طرح برای ساده ترین کار ضریب 1 در نظر گرفته می شود و شغل ها با توجه به پیچیدگی و مهارت های مورد نیاز ضرایب بیشتری می گیرند. همچنین هر چه سابقه کارکنان بیشتر شود گروه شغلی آنان بالاتر می رود که یعنی نسبت به حقوق ساده ترین کار باید درصد بیشتری حقوق بگیرند.
در این طرح پائین ترین حقوق، همان دستمزدی است که هر ساله توسط وزارت کار اعلام می شود. بنابراین اگر این طرح اجرا شود کارگاه ها و کارخانجات از این حالت که به اکثر کارگران خود حداقل حقوق را پرداخت می کنند خارج می شوند. هرچند اجرای این طرح به خاطر داشتن بار مالی، دلخواهِ کارفرمایان نیست و اغلب آنان از اجرای آن طفره می روند ولی بر اساس ماه ۵۰ قانون کار، وظیفه پیگیری اجرای طرح بر عهده وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی است. با شکل گیری اعتراضات دومینوییِ کارگران آذربایجان شرقی، اما تدبیری از سوی مسئولان استان برای جلوگیری از تداوم این اعتراضات و یکسره کردن مطالبۀ کارگران مبنی بر اجرای طرح طبقه بندی مشاغل دیده نمی شود و تنها اقدام آنان تشکیل جلسات موردی برای بررسی مشکل در تک تک برخی از کارخانجاتی است که شاهد اعتراض بوده اند. به بی تدبیری اداره کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان، باید سوءمدیریت در رده های بالاتر را هم اضافه کرد که باعث شده اعتراضات کارگری، سریالی شود.
خالی ماندن پست معاونت سیاسی استانداری که عهده دار رسیدگی به بحران های کارگری است و همچنین، نداشتن ابتکارِ عملِ سرپرست معاونت اقتصادی استانداری در پاسخ به این مطالبۀ قانونیِ کارگران، در شرایطی که مسئولِ بالاسریِ اداره کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی محسوب می شود، زمینه ساز شکل گیری موجی از انتقادها شده است. بر همین اساس باید مسئولان امر، از استاندار گرفته تا مدیران اقتصادی، با احساس مسئولیت، در پی التیامِ یکسرۀ این دردِ کارگران برآیند و اگر نیاز به معاضدت پایتخت باشد، با جدیت مراتب را تا حصول نتیجه پیگیری کنند؛ مساله ای که تاکنون اتفاق نیفتاده است و بیم آن می رود اگر بی تدبیری ها و سوءمدیریت ها استمرار پیدا کند، سریال اعتراضات صنفی کارگران هم ادامه داشته باشد.
یادداشت: حامد عاطفی فر[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]
