یادداشت : کمال الدین نیک رفتار خیابانی
آذرقلم: وضعیت امروز اقتصادی و گرانی دلار و طلا که منجر به ایجاد تورم و گرانی قیمت اجناس، کالاهای اساسی و سایر ملزومات زندگی شده است از جهات مختلفی می تواند مورد تجزیه و تحلیل قرار بگیرد.
بیشتر مقالاتی که در این زمینه نوشته شده غالبا به نقش دولت و سازمان های مختلف در کاهش تورم و قیمت ها اشاره داشته و به نقش مردم و شهروندان پرداخت نمی شود. در این یادداشت از زاویه انسان دوستانه و کمک به همنوع، به وضعیت بوجود آمده، گریزی خواهیم زد.
این تورم موجب شده است تا برخی از جوانان از شغل و حرفه شان کنار گذاشته شده و یا مجبور به تعطیلی حرفه شان نمایند که مسلما تبعات مناسبی نخواهد داشت.
معتقدم که در موضوع اشتغال و کارآفرینی نمی توان فقط به امکانات دولت چشم دوخت و انتظار حل تمامی مشکلات این حوزه را از دولتمردان داشت. بعبارت دیگر افراد متمول و دارای امکانات جامعه نیز می توانند و حتما که باید سهمی در کمک به جوانان و رفع مشکل اشتغال داشته باشند.
همنوع دوستی و کمک به همشهریان
یکی از موضوعاتی که در جوامع بشری مورد تاکید قرار گرفته، کمک به همنوعان و همشهریان هست. منظور از این کمک می تواند اشکال مختلفی داشته باشد نظیر فرهنگی، اقتصادی، شغلی، ارتباطی و …. که هر کدام شرایط و مقتضیات خاص خودش را دارد.
کمک به همنوع، اگر که در توان باشد همواره مورد تاکید عالمان و پیشروان قافله بشریت بوده است. حتی با نگاهی به تاریخ، جوامعی را موفق می بینیم که در آنها انسان ها یار و یاور یکدیگر بوده و در روزهای سخت همدیگر را همراهی و حمایت کرده اند.
شرایط امروز کشورمان نیز ایجاب می کند که همگی بر تقویت همنوعی و کمک به یکدیگر توجه نموده و آنچه که از دستمان برمی آید را انجام دهیم.
چگونه می توانیم به همدیگر کمک کنیم؟
راه های کمک به همدیگر بسیار بوده و اما هدف این یادداشت بیشتر کمک مالی و شغلی هست. اما چگونه و از چه راه هایی؟
همواره روش های مختلفی برای کمک مالی و شغلی می توانیم داشته باشیم که تاکید این یادداشت بر امکانات اضافی افراد می باشد. به عبارت دیگر امکانات شغلی بلااستفاده و خالی نظیر مغازه ها و دفاتر کاری را می بینیم که خالی هستند و استفاده نمی شوند.
می توان مطمئن بود که صاحبان این مغازه ها و دفاتر کاری به احتمال زیاد، نیازی به درآمد این اماکن نداشته، لذا بهمین جهت هم مدت نسبتا زیادی (بیش از یک سال) هست که خالی و بلااستفاده به حال خود رها شده اند و همه در محدوده زندگی مان با چنین اماکنی مواجه شده ایم.
بنابراین صاحبان این اماکن که الحمدلله نیازی به درآمد حاصله از آنها ندارند، می توانند با رعایت قاعده کمک به همنوع و یاری به یکدیگر در شرایط فعلی کشور که برخی از جوانان از کارشان برکنار شده اند و یا شغل شان را به طریقی از دست داده اند، به کمک این جوانان بشتابند و مکان بلااستفاده خویش را در اختیار آنها قرار دهند.
البته علاوه بر اماکن یادشده، خانه ها و آپارتمان های خالی در شهرمان هست که به دلایلی همین طور سالها هست که خالی از سکنه و بلااستفاده مانده اند. همین خانه های مسکونی نیز می توانند جزو اهداف این مقاله باشند.
تصورم این هست که این پیشنهاد که به زبان ساده ای طرح شده است، خواسته بزرگی نبوده و در صورت تقویت حس همنوعی در شهروندانمان قابل اجرا باشد.
به امید پاسخ مثبت صاحبان اماکن خالی به این پیشنهاد.
