[vc_row][vc_column][vc_column_text]یادداشت: اکبرقاسمزاده*
تجربه نشان می دهد که کانون های کوچک شهری با توسعه متوازن و هماهنگ با شرایط محیطی خود، ضمن کاهش تفاوت های اقتصادی اجتماعی درون منطقه ای، به تحقق عوامل و زمینه های توسعه پایدار می انجامند.
در دو دهه گذشته توجه ویژه ای به نقش شهرهای کوچک در توسعه نواحی روستایی و عملکرد مثبت آنها در الگوی سکونتگاهی مناسب در کشورهای در حال توسعه شده است. مراکز شهری کوچک کارکردهای مهم – بازار نزدیک برای تولیدات کشاورزان، مکانی برای ایجاد فرصت های شغلی کوچک، مرکزی برای تولید خدمات اجتماعی، مرکزی برای انتشار اخبار و اطلاعات جدید از بازار کالاها و خدمات، مکانی برای اسکان جمعیت فاقد زمین و مسکن است.
شهرهای کوچک که معمولا نیز در بیخ گوش کلانشهرهای بزرگ نیز رشد می کنند. بستر مناسبی برای استاندارسازی شهر مطابق اصول نوین شهرسازی می باشند. موضوع خیلی ساده است در کلانشهر تبریز برای مسیرگشایی یک خیابان کوچک چند میلیارد برای تملک و احداث هزینه می شود که باعث هدر رفت این مبالغ سرسام آور رشد قارچ گونه کلانشهر ها بدون توجه اصول نوین شهرسازی است.
بدیهی است علاج واقعه در معضلات شهری را قبل از وقوع سیل مشکلات باید مدیریت کرد به عبارتی با صرف تنها یک دهم مبلغ ها مسیر گشایی در شهرهای بزرگ می توان زیرساخت توسعه یکنواخت و متوزان در شهرهای کوچک را بنا کرد. بشرطی که اراده قوی در مدیریت کلان کشوری برای توجه به شهرهای نوپا وجود داشته باشد.معادله خیلی ساده است و حتی مجهولی نیز ندارد! برای تعریض یک خیابان در شهرهای کوچک لازم نیست تملکی انجام گیرد و یا درخت های قطع گردد زیرا هنوز ساخت و ساز آنقدر سرعت نگرفته است تا از کنترل مدیریت شهری خارج شود اما متاسفانه ویروس مرکزگرایی و محور توجه قرار دادن کلانشهر ها گوی سبقت از توسعه متوازن شهرهای کوچک را گرفته است.
در وجه دیگر این مسئله، شهرهای نوپا هنوز روح تولیدگرایی من جمله تولید محصولات کشاورزی و دامپروری و اصناف دیگر را در خود دارند که با سرمایه گذاری اندک می توانند قدمی برای حمایت از تولید در سطح ملی بر داشته شود این در حالی است که فلسفه وجودی شهرهای بزرگ بر پایه سبک زندگی مصرف گرایی تاکید دارد.
* پژوهشگر حوزه برنامه ریزی روستایی و شهری [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]
