[vc_row][vc_column][vc_column_text]یادداشت روز: محمد امین خوش نیت (روزنامه نگار)
آذرقلم: این روزها بارش سنگین و کم سابقه برف در تبریز، شهر و شهروندان را با مشکلاتی مواجه ساخته است. اما جالب ترین بخش ماجرا جایی است که برخی از افراد در شبکه های مجازی فرصتی پیدا کردند تا به بهانه ضعف نمک پاشی، نمک بر زخم کارگران خدماتی بپاشند. ای کاش همه آنهایی که در رسانه های خود، علیه شهرداری جوسازی کردند و خشک و تر را با هم سوزاندند سری هم به خانواده هزاران کارگر خدمات شهری هم بزنند. از آن کارگر بستری شده در بیمارستان، از آن کارگرانی که دو شبانه روز خواب به چشم ندارند، و از آن دست های یخ زده و پاهای در گِل مانده آنها هم یادی بکنند.
برخی از ما دنبال کنندگان هیجان و شورآفرینی، علاقه مند برف بازی و تفریح همزمان «برف و خودرو» در شهر پرترافیکی چون تبریز هم گاهی به جای آنکه از دست بگیریم، از پا می کشیم! خودروهایی که فقط برای تفریح و سرگرمی در این ایام برفی با ماشین شخصی به بیرون می زنند، هم باعث ترافیک و کندی ترافیک می شوند و هم ممکن است خودشان در برف یخبندان معابرگیر کنند و هم اینکه کار امدادگران و ماموران خدمات شهری را مختل می کنند.
حال بماند که این نمک پاشی های بی رویه و به شدت مورد تقاضا! چه تبعات و عواقب و هزینه های سنگینی را در آینده می تواند بر وضعیت آسفالت معابر، و درختان و فضای سبز شهر ما داشته باشد.
و باید گلایه کنیم از خودمان و به یادبیاوریم دوران چند سال گذشته را که اهالی هر محله بسیج شده و خودشان کوی و محله خودشان را پارو می کردند که هم باعث افزایش همدلی و مودت می شد و هم ورزشی ناخواسته و تفریحی شادی آفرین بود! اما امروزه با به زمین افتادن اولین دانه های برف، برخی ها حتی جلوی منزلشان را هم پارو نزدند و تلفن خدمات شهری را از جای می کَنند که نمک بیاورید و چرا دیر کردید و …!
خدا گواه است که این مردان مرد، مدافعان حریم بهداشت و سلامت شهری، ایثارگرانه از هیچ کوششی دریغ نکردند. وسعت شهر، سنگینی برف، استمرار بارش، کمبود ماشین آلات گران قیمت رفت و روب و در نهایت عدم همکاری برخی از رانندگان و ماشین داران پنج عاملی است که باعث تشدید مشکلات شد. کمی منصف باشیم و تنها شهرداری و این کارگران بی ادعا و بی رسانه و بی تریبون را نکوبیم![/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]
