نگارنده: زهرا بی شک

آذرقلم: از شهر اولین ها تبریز با شما صحبت میکنم، خاستگاه و مبدع روزنامه نگاری نوین و ملی در ایران که البته با تأسیسِ اولین چاپخانه ملی در این شهر به سالِ ١٢۴٠ ه.ق هیچ بی ربط نیست.
چنانچه مردمِ تبریز و آذربایجان از دیرباز در توسعه علم و پیشرفتِ ایران اسلامی پیشرو و پیشگام بوده‌اند و در توسعه حرفه روزنامه نگاری_اخبارنویسی و آگاهی بخشی به افکارِ عمومی نیز نقشِ انکارناپذیری ایفا کرده اند.
بعد از انتقال اولین چاپخانه در تبریز به تهران و چاپ “کاغذاخبار” اولین روزنامه ایرانی، زارزاریت باهر هم در ارومیه چاپ شد تا تبریز در انتشار هر دو روزنامه نقش مستقیمی داشته باشد.
عباس اسدی استاد ارتباطات و روزنامه نگاری دانشگاه علامه طباطبایی میگوید: “اگر بخواهیم تاسیس و تاریخ ایجاد روزنامه را در ایران بررسی کنیم، باید به نخستین اثر چاپی که در تبریز توسط میرزا صالح شیرازی در سال 1352 هجری قمری با عنوان کاغذ اخبار انتشار یافت اشاره کنیم”
اینگونه تبریز را میتوان زادگاهِ رسانه ایران خواند، زادگاهی که به صاحبان نظر و قلم، امکان نوشتن از حق و حقیقت را داد.
امروزه اما جایگاه خبر و خبرنگار بسیار متفاوت از آن دوران است؛

هرچند شیوه سنتی خبرنگاری و رسانه‌های کلاسیک(همچون جراید) هنوز نفس می‌کشند و منشا اثر هستند اما باید به تحولات تکنولوژیک و گسترش حوزه عمومی در چارچوب ظهور رسانه‌های تعاملی هم توجه کرد. اقتضائات این رسانه‌ها تهدیدها و فرصت‌های جدیدی را مقابل جامعه خبر قرار داده است. از سویی سرعت انتشار اخبار بالا رفته و دسترسی به محتواهای این چنینی آسان گشته است و از سوی دیگر چالش‌هایی همچون فیک‌نیوزها عرصه خبر را از اعتبار پیشین خود تهی کرده‌اند.
خبرنگارِ امروزی در نهایت، باید بین این دو رویکرد، تعادل برقرار کرده تا اطمینان حاصل شود که روزنامه‌نگاری و خبرنگاری به نقشِ حیاتی خود بعنوان رکن چهارم دموکراسی و  ابزاری برای آگاهی‌بخشی به جامعه ادامه می ‌دهد!
نقشِ مؤثر، امیدبخش و وحدت آفرینِ خبرنگاران در کوران جنگِ تحمیلی_ترکیبی و نبردهایِ شناختی نشان داد که خبرنگاران در کنارِ بازتابِ حقیقت،در میدانِ نبردِ رسانه ها هم خوش می‌درخشند.
انتظار می رود خبرنگاران در زمانه فعلی در کنارِ تسلط بر اکوسیستمِ فضای مجازی، تفکر انتقادی و هماره پرسشگر‌ خود را حفظ کنند تا مرجعیت این قشر متعهد در افکار عمومی حفظ شود.
برای تمجید از زحمات خبرنگاران اصیل باید تاکید کرد که خبرنگاری با داستان سُرایی، تمجید و تهدید و پرداختن به مسائلِ شخصی_خانوادگی از زمین تا آسمان تفاوت دارد.
خبرنگار در اختیارِ شخص یا سازمان و ارگان نیست ، مستقل است و همیشه پرسشگر، جسور و نترس باقی می‌ماند.
به آنها که این چنین اند مبارک باشد امروز و همه روز