- پایگاه خبری آذرقلم - https://azargalam.ir -

جولان روابط عمومی های نابلد در آذربایجان شرقی

[vc_row][vc_column][vc_column_text]یادداشت: حامد عاطفی فر (روزنامه نگار)

آذرقلم: شکایت سازمان منطقه آزاد ارس از خبرنگار خبرگزاری صداوسیما در آذربایجان شرقی که در گزارش ویدئوییِ مستندی واردات قاچاق از این منطقه آزاد را به تصویر کشیده بود، تازه ترین رفتار غیرحرفه ایِ ارتباطی در استان است؛ شکایتی که نشان می دهد روابط عمومی های آذربایجان شرقی از نابلدی و ناکارآمدیِ عجیبی رنج می برند.

درست یک ماه قبل بود که «محمدرضا پورمحمدی» استاندار آذربایجان شرقی در آیین معارفۀ مدیرکل جدید فرهنگ و ارشاد اسلامی استان، از ضرورت مصون بودن دولت و مسئولان دستگاه های دولتی از نقد رسانه های تحتِ مدیریتِ کارمندان دولت سخن به میان آورده بود؛ اظهاراتی که از خلاء رفتار ارتباطیِ درست نشأت می گرفت چراکه ذاتاً تفاوتی بین نقدِ کارمندِ دولت و نقدِ غیرکارمندِ دولت در رسانه های مجوزدار وجود ندارد وانگهی اگر این مسئول اعتقاد دارد که عملکرد او در رأس مدیریت اجرایی استان به قدری خوب است که جایی برای نقد رسانه ها باقی نمی ماند و منتقدان – چه کارمندان دولت و چه دیگران – بی جهت دست به نقد رسانه ای می زنند، این سوال را در ذهن ها تداعی می کند که آیا مجموعه ای که عملکردِ خوبِ او را به رسانه ها منتقل می کند، غیر از روابط عمومی است؟

در دنبالۀ نمودار شدن عملکردهای غیرحرفه ای و ضعف روابط عمومی ها در آذربایجان شرقی، حالا خبر رسیده که «اعظم قربانی» خبرنگار رادیو و تلویزیون محلیِ تبریز، مورد غضب سازمان منطقه آزاد ارس قرار گرفته و متهم به «تشویش اذهان عمومی و نشر اکاذیب» شده؛ چون او گزارشی مستند تهیه و پخش کرده که گزارۀ واردات قاچاق]مشخصاً پرده[ از این منطقۀ آزاد را تائید می کند!

هرچند با شکل گیری موجی از اعتراض ها به این شکایت غیرحرفه ای و همراهیِ شایستۀ تشکیلات قضایی استان، احضار متشاکی به یکی از شعب دادیاریِ دادسرای تبریز تا بررسی دقیق موضوع، به تعویق افتاد اما واقعیت امر این است که متوسل شدن به راهکار قضایی و برخورد چکشی با خبرنگاران و رسانه ها باید آخرین راهکار باشد.

متخصصان علوم ارتباطات به روابط عمومی سازمان های اداری توصیه می کنند که ارتباط «مستمر» و «حرفه ای» با رسانه ها داشته باشند تا از بستر همین ارتباط، هم امکان فعالیت قانونی رسانه ها فراهم شود و هم روابط عمومی بتواند عملکرد دستگاه متبوع خود را به افکار عمومی تبیین کند.

خبرنگاران و رسانه ها چشمان تیزبین جامعه هستند و به واسطۀ ارتباط با بطن مردم، بعضاً حقایقی را می بینند که کارگزاران دستگاه های اجرایی از روئت آنها ناتوانند و اگر ارتباطِ مستمر و حرفه ای گفته شده، بین رسانه و روابط عمومی حاکم باشد، این توانمندیِ منحصربفرد می تواند در خدمت تحقق اهداف روابط عمومی و سازمان قرار بگیرد و در غیر اینصورت، پای قوۀ قهریه و شکایت و شکایت­کشی به میان می آید که شوربختانه در فقرۀ اخیر، این اتفاق رخ داده است.

نکتۀ دیگر که باز از ضعف روابط عمومی سرچشمه می گیرد، تصوّر غلط از اتهامی با عنوان «تشویش اذهان عمومی» است.
باید توجه داشت که «مشوّش شدن اذهان عمومی» چیزی نیست که ظرف یک گزارشِ ۶ هفت دقیقه ایِ ویدئویی ایجاد شود. از منظر علم ارتباطات، اگر ارتباطِ «مستمر» و «حرفه ای» بین روابط عمومی و رسانه برقرار باشد امکان ندارد که یک گزارش یا یک خبر، اذهان عمومی را مشوّش کند. حال اگر فکر می کنیم چنین اتفاقی افتاده، باید این حقیقت تلخ را بپذیریم که فرایند ارتباطِ سازمان و اذهان عمومی (مردم) دچار نقصان است و چارۀ درمان این درد، «تعامل» و نه «تقابل» با خبرنگاران و رسانه هاست. بر همین اساس پرواضح است که شکایت حقوقی علیه یک خبرنگار یا یک رسانه، و حتی برنده شدن در چنین پرونده هایی، پاسخ مناسبی به سوال های انباشته شده در افکار عمومی نیست و همان گونه که شرح داده شد، این، ارتباط صحیح و حرفه ای با نمایندگان افکار عمومی (رسانه ها) هست که رفع کنندۀ ابهام هاست.

با همۀ این تفاسیر و در پیوند با موضوع همین یادداشت، باید به این سوال ها نیز پاسخ داد که آیا هیچ رخداد مثبتی در منطقۀ آزاد ارس وجود ندارد که وجه غالبِ پرداخت های رسانه ایِ خبرنگاران باشد؟ آیا جفا نیست که بی توجه به جنگ اقتصادی دشمنان و در وانفسای تحریم های بی سابقه، چشم بر عملکرد موثر و ممتاز منطقۀ آزاد ارس در عرصۀ تولید و صد البته صادراتِ ارزآورِ این منطقه آزاد بست؟
مگر با نقش آفرینی همین ارس نبود که الکل مورد نیازِ بخش عمده ای از استان های کشورمان در اولین روزهای شیوع کرونا، وارد آذربایجان شرقی و ایران شد و مگر همین ارس نیست که امروز به قطب تولید اقلام پیشگیری کننده از ابتلا به این ویروس مرگبار تبدیل شده است؟ اصلاً آیا دیوار کوتاه تری از دیوار منطقۀ آزاد ارس وجود ندارد و چرا هرگز از

صداوسیما مستندِ به اصطلاح تحقیقی در ارتباط با استانداری، فرمانداری، دستگاه قضایی و حتی شهرداری نمی بینیم؟

پاسخ به این سوال ها روشن است اما آنچه در پس این پاسخ های روشن و شفاف، نشانه های تیره و کدری از خود بر جای می گذارد، حکایت ضعف هایی است که با جولان و پرسۀ افراد نابلد دور میزهای روابط عمومی، هرگز پاک نخواهد شد.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]