آذرقلم: شعر ملمع: از زنده یاد حمید آرش آزاد+ حافظ
«اورموگولو» تک، کورپو سنه ساللیق «هوایی»!
«ای دل! گر از آن چاه زنخدان به در آیی»
تبریز ده «ادارات» هامیسی بیر جوره ایشلر
«هر جا که روی، زود پشیمان به درآیی»
چوخ عادی بیرایش دیر بو زمان دا، بوشه هرده
«گر تشنه لب از چشمه حیوان به در آیی»
آنجاق بونو بیل، آغزین آچیب، حق سوله ین گون
«آدم صفت، از روضه ی رضوان به درآیی»
آی یار! گئنه ده برق گئدیب، گوز، گوزو گورمور
«وقت است که همچون مه تابان به درآیی»
بیر «دکترا» آلدین پول ایله، وقتی دیر ایندی
«کز غنچه، چوگل، خرم و خندان به درآیی»
اوکراین دادا، پول وئریب، آل فوق تخصص
«باشد که چو خورشید درخشان به درآیی»
«آرش!» گئنه دورد ایل داها دوز، بلکه وکیل لر
«باز آید و کلبه ی احزان به درآیی»
«حافظ!» مکن اندیشه، که آن یوسف مصری»
تهران داتیکیر قالماق ایچون بیر تزه قصری!