|

آخرین عناوین:
  • تاریخ انتشار خبر :دوشنبه ۲۱ خرداد ۱۳۹۷ - ۱۰:۴۹ | کد خبر : 71360
  • پرینت

    آذرقلم: تیم ماشین سازی که بعد از آخرین سال ( نیمه دهه ۷۰ ) حمایت توسط خود کارخانه ، همچون فرزندی بدسرپرست چند صباحی تحت حمایت این ارگان یا آن نهاد و شخص قرار داشته این روزها بار دیگر به ایام بلاتکلیفی گذشته نزدیک می شود!

    یادداشت ورزشی: نادر عبدل زاده

    آذرقلم: این روزها مالک جدیدی کارخانه ماشین سازی را خریداری کرده است و گویا شرایط این شرکت و کارخانه بر روی کاغذ و طرح ادعای های شفاهی ایده آل توصیف می شود اما مالک جدید ماشین سازی و انتظارات هواداران از او چیست ؟

    بدون ورود به مباحث اقتصادی یا چگونگی خرید امتیاز و تملک آن می خواهیم به موضوع قدیمی ترین تیم فوتبال شمالغرب کشور بپردازیم ، تیمی که قدمت و اعتبار آن حتی فراتر از تراکتورسازی است و شاید هم به نوعی ایده شکل گیری تیم و باشگاهی تحت عنوان تراکتورسازی یک سال بعد از راه اندازی باشگاه ماشین سازی بیانگر الگوبرداری قرمزها از سبزها باشد.

    به هر روی تیم ماشین سازی که بعد از آخرین سال ( نیمه دهه ۷۰ ) حمایت توسط خود کارخانه ، همچون فرزندی بدسرپرست چند صباحی تحت حمایت این ارگان یا آن نهاد و شخص قرار داشته این روزها بار دیگر به ایام بلاتکلیفی گذشته نزدیک می شود!

    بعد از خرید امتیاز تراکتورسازی توسط محمدرضا زنوزی واضح بود که او با توجه به حجم گسترده ای از کار و سرمایه گذاری مورد نیاز در یکی از پرطرفدارترین تیم های ایران ، عطای تیمداری در چند تیم فوتبال را به لقایش بخشیده و روی یک نام تمرکز کند.

    نتیجه یک چنین شرایطی را در به فروش گذاشتن امتیاز ماشین سازی از حالت تئوری به عملی می توان ارزیابی کرد و حالا این انتظار از مالک جدید کارخانه ماشین سازی بیراه نیست که ایشان این دارایی معنوی و تنها تیم ورزشی با نام ماشین سازی را تحت چتر پوششی خود قرار داده و برای رشد و درآمدزایی آن طرح های اقتصادی اش را به کار گیرد.

    مطمئن هستیم که کارخانه ای با عظمت ماشین سازی تحت عنوان خاص ” تنها کارخانه سازنده ماشین آلات ممالک مسلمان ” و اعتباری که در عرصه  ورزش به سبب هوادارانی خاص و وفادار از نام برند شده ” ماشین سازی ” سراغ داریم می توان این شرایط بالقوه را تبدیل به یک مجموعه خودگردان و دارای وضعیت خاص از بابت پیشرفت و طرح های مولد کرد ؟

    چرا ماشین سازی نباید در عرصه تیم های پایه نتواند تیمداری کرده و از محل استعدادیابی هایی که هنوز هم زمین فوتبال آن در کنار کارخانه وجود دارد و یادگاری مرحوم  گارنیک مهرابیان می باشد به خودگرانی برسد ؟ آیا فوتبال تبریز به اندازه نصف شیراز و اهواز استعداد ندارد که با بومی پروری و خودگردانی به شرایطی برسد که خودش بازیکنان مستعدی را ساخته و در بدنه تیم باشگاهی اش مورد استفاده قرار دهد ؟ 

    نمونه این موضوع را عملکرد تیم گسترش فولاد در فصل اخیر لیگ برتر نمایان ساخت و توانست تا با بهره گیری از بازیکنان جوان و نه چندان سرشناس در انتهای لیگ رتبه ای بالاتر از تراکتورسازی را بدست آورد.

    برای فوتبال تبریز دو نام همواره بوده و خواهند بود ، دو رقیب دیرینه و دو تیمی که شاکله فوتبال آذربایجان را از حدود ۴ دهه پیش شکل داده اند و حال آن که نقصان یکی بر وجود قدرتمند دیگری تاثیرگذار بوده است.

    ماشین سازی باید بار دیگر تحت حمایت کارخانه همنام خودش قرار گیرد و با حضوری دلگرم کننده شاهد استعدادیابی و پرورش چهره های مستعد فوتبال آذربایجان در قالب این تیم باشیم.

    مالک جدید ماشین سازی باید از فرصت پیشنهاد شده مالک جدید تراکتورسازی نیز بی تفاوت نگذرد ؟ توجه داشته باشیم که زنوزی با واگذاری سهمیه لیگ برتری گسترش و اعطای امتیاز تیم ماشین سازی به صاحب اصلی اش خدمت بزرگی را به فوتبال آذربایجان کرده و در عین حال یک پکیج مالی چند میلیاردی را هدیه می دهد ، هدیه ای که نباید از کنارش بی تفاوت گذشت و البته آن را تملک کرد.

  • برچسب ها : ,
  • نظرات کاربران در "مالک جدید ماشین سازی و انتظار هواداران از سبزقباها"
    Seo wordpress plugin by www.seowizard.org.