|

آخرین عناوین:
  • تاریخ انتشار خبر :دوشنبه ۲۲ مهر ۱۳۹۸ - ۰۸:۳۷ | کد خبر : 12021
  • پرینت

    یادداشت روز: محمد امین خوش نیت

    روزی برای روشندلان: چشم دل باز کن که جان بینی

    آذرقلم: آمار ها نشان می دهد که بیش از ۱۸۰ میلیون نفر از ساکنان کره ی زمین از اختلالات بینایی رنج می برند و تقریبا ۴۵ میلیون نفر آنان نابینای مطلق هستند .

    یادداشت: محمد امین خوش نیت    

    آذرقلم: چشم دل باز کن که جان بینی

    وانچه نادیدنی است آن بینی

    شهر ما سیاه و آلوده است اما سرزمین آنها گرم و روشن. پر از نور است و صفا و صداقت !

    خانه ما از روشنایی مصنوعی افسرده است اما برای آنها این نورهای ظاهری معنی ندارد .

    نور  روحبخش جان نه در دیدگان سر که دراندرون دل است . روشنایی زندگی آنها نه در برابر چشم تن که در اعماق جان شان نهفته است.

    دلهایشان روشن است و بی ریا و جسم بی چشم شان فارغ از همه دغل کاری ها و ناپاکی های دنیای ما .

    بدین سان  عبارت زیبای” روشندل” تنها  برازنده وجود مهربان و پر اراده و شکیبای  آنهاست .

    ۱۵ اکتبر هر سال به عنوان روز جهانی نابینایان و عصای سفید نامگذاری شده است .

    روزی که به حق در کشور ما به انسان های فاقد بنیایی چشم سر عبارت زیبای” روشندل ” اطلاق شده است . چرا که نابینایی برای آنان معنی و مفهوم ندارد .

    شاید بسیاری ازپدیده ها و موضوعات را ما به اصطلاح بینایان نادیده گرفته و در نیابیم اما آنها  به روشنی و وضوح آنها را درک کرده و به درستی تعبیر و تفسیرشان می کنند .

    آمار ها نشان می دهد که  بیش از ۱۸۰ میلیون نفر از ساکنان کره ی زمین از اختلالات بینایی رنج می برند و تقریبا ۴۵ میلیون نفر آنان  نابینای  مطلق هستند .

    در کشور ما نیز آمار متفاوتی در مورد تعداد نابینایان حال حاضر منتشر می شود .

    اما بر اساس آخرین اطلاعات تعداد روشندلان ایران بین ۳۰۰ تا یک میلیون نفر متغیر است .

    این تفاوت آماری قطعا هر گونه برنامه ریزی برای ارائه خدمات مناسب به این اقشار را دچار مشکل می نماید .

    به هر حال ما در گذر از یک خیابان و حضور در محافل و مجالس مختلف می توانیم افرادی را مشاهده کنیم که از نعمت بینایی چشم محرومند و در نتیجه مجبورند در فضای بی خیالی ما انسانهای بینا با این محرومیت جسمی دسته و پنجه نرم کرده و دم نیاورند .

    نگاه برخی از ما به آنها نه به دیده ی احترام که متاسفانه به دیده ی ترحم و گاه شقاوت آمیز است و بی رحمانه ! تا آنجا که هیچ ناسزا و فحشی برای این روشندلان دردناک تر و گزنده تر از ” مگر کوری ؟! ” نیست !

    ضمن آنکه عدم بهره مندی بسیاری از آنها از امکانات تفریحی و آموزشی و اجتماعی بر آلام آنها افزوده است .

    شهر های ما کمتر برای تردد آنها مناسب سازی شده اند و سرویس های حمل و نقل ما امکان ارائه خدمات به آنها را ندارند .

    و از همین رو حضور آنها در جامعه با اکراه و اجتناب و با بی میلی آنان همراه است . و بدین ترتیب انزوا خواهی و افسردگی مهمترین مشکل و معضلی است که این روشندلان بیش از نابینایی از آن رنج می برند.

    در این شرایط  وضعیت  اشتغال آنها نیز ناگفته مشخص است .

    بودجه های بهزیستی و مراکز خیریه هر گز کفاف ارائه خدمات بهتر  به آنها را نمی دهد و بسیاری از آنها از شرایط زندگی مطلوبی برخوردار نیستند .

    آیا وقت آن نرسیده است که به آلام جسمی و روحی آنان خط پایانی گذاشته و شرایط حضور فعال و بی دردسر آنها را در جامعه مان فراهم کنیم ؟

    نگاه های سرد و ترحم آمیزمان را باید به نگاهی آمیخته با  مسئولیت پذیری توام با ارزش نهادن به شخصیت بی نظیر و توانمندشان تغییر دهیم.

    آنها را در جمع انسانی خویش نه افرادی نابینا بلکه فرشتگانی بی غل و غش بیابیم. کار و تلاش و استقامت شان در برابر مشکلات روزمره زندگی شان را بستاییم و برایشان “عصای سفید دوم”  باشیم !

  • برچسب ها : , , ,
  • نظرات کاربران در "روزی برای روشندلان: چشم دل باز کن که جان بینی"

    نظرات

    CAPTCHA
    *
    Seo wordpress plugin by www.seowizard.org.